Auschwitz - Historia Polski

 Statystyki
Historia
wg Stefana Jerzego Siudalskiego
Przejdź do treści

Auschwitz

II Wojna Światowa
 
Bombardowanie Auschwitz - kilka wersji – sowiecka propaganda a rzeczywistość
W dniu 14 czerwca 2021 roku Regina Petelczyc zamieściła na FB poniższy post /tłumaczenie automatyczne pod tekstem/:
Pawel Shpringer
נושא ההפצצות של אושוויץ
לא לגמרי ברור עד כמה רשויות הביון של מדינות בעלות הברית היו מודעות בתחילה להיקף הפשעים שבוצעו באושוויץ. ידוע כי דיווחים על הוצאות להורג רבות ושיעורי מוות גבוהים במחנה הגיעו למטה ZWZ / AK( ארמיה קראיובה, ארגון לוחמה מזוינת) בוורשה, ואז העבירו אותם ברדיו ללונדון. מקור מידע חשוב באותה תקופה היו גם דיווחים של האסירים הפולנים המעטים ששוחררו מהמחנה. אולם נראה כי מאמצע 1942 הידיעה על רציחות המוניות שבוצעו במרכזי השמדה האחרים, במיוחד בטרבלינקה, שם נרצחו מאות אלפי יהודים שהובאו מגטו ורשה, הציגו את המציאות הנוראית .עם זאת, ממשלות מדינות בעלות הברית לא החליטו להתערב או אפילו להוציא הצהרה בגנות המעשים הנוראיים, באופן חד משמעי. ככל הנראה, הידיעות מפולין הכבושה נחשבו מוגזמות, גם אם ניתן היה לאשר אותן באופן חלקי על סמך צילומי רדיוגרפיה גרמניים שיירט המודיעין הבריטי.
בשנת 1943 כבר נרצחו רוב יהודי פולין ומרכזי ההשמדה בממשל הכללי,
GG
, חוסלו בהדרגה. על אחת כמה וכמה ביישום תוכנית ההשמדה, תאי הגזים של מחנה אושוויץ קיבלו חשיבות. עם זאת, באותה תקופה, תשומת לבם של מפקדים בריטים ואמריקאים התרכזה במפעל הגומי הגדול והדלק הסינטטי של הקונצרן הגרמני IG Farben, שנבנה ליד אושוויץ. כבר בלילה שבין 4-5 למאי הוא הותקף על ידי מטוסי בעלות הברית שהטיל כמה פצצות קלות וירה במקלעים למגדלי השמירה. כך, לפחות מאותו הרגע, הייתה אפשרות מעשית להפציץ את תאי הגזים בבירקנאו, אשר ללא קשר לכמות הנזק היה נגרם, יכולה להיות לפחות משמעות מוסרית ותעמולתית משמעותית.
בוודאי, מאביב 1944 אושוויץ הייתה בטווח של מפציצים אמריקאים שהמריאו ממתחם שדה התעופה בעיר פוגיה שבאיטליה. או אז (החל מה -4 באפריל) החלו טיסות שיטתיות של מטוסי סיור שתפקידם היה לצלם את מפעלי הכימיה הסמוכים. מכיוון שהמצלמות ששימשו באותה תקופה עדיין לא היו מושלמות, ניסו הטייסים לצלם סדרת תמונות מראש ולכבות את המצלמה כמה רגעים לאחר שעברו את המטרה. מסיבה זו, בחלק מהתמונות ניתן היה לראות בבירור את מחנות אושוויץ ובירקנאו ליד המפעל, לזהות את המשרפות, צריפים בודדים, רכבות על הרמפה ואפילו קבוצות אנשים שעמדו עליה (יהודים מגורשים? ). אולם שוב לא נעשה דבר להשמדת האובייקטים הנראים בבירור כל כך בתצלומים. כמו כן, לא נעשו מאמצים להשיג מודיעין נוסף.
רק באמצע 1944 כאשר הגיעו הדיווחים של בורחים מאושוויץ (רודולף ורבה ואלפרד ווצלר, לימים גם שני יהודים אחרים ופולני) לממשלות בעלות הברית, בעקבות קריאות של ארגונים יהודיים, נשקלו הסיכויים להפצצה מוצלחת של המשרפות בבירקנאו. אולם התברר כי מפקדי יחידות האוויר החלו להערים קשיים והצביעו כי בראש סדר העדיפויות שלהם הוא הרס יעדים צבאיים (שהמשרפות לא היו) והתקפות אינטנסיביות נוספות על ערים ותעשייה ברייך, ובסופו של דבר לגרום לקריסת הרצון של גרמניה להתנגד. עוד נקבע כי הפצצה מדויקת על מטרות קטנות כמו משרפות ליד צריף המחנה אינה ברת ביצוע ועלולה לגרום למותם של אלפי אסירים. כתוצאה מכך, לאחר מספר שבועות של דיון, נעצר הפרויקט. אלטרנטיבה השנייה בהצעות שהוצגו ולא נלקחה בחשבון - הרס גשרים ומסילות ברזל שהובילו את יהודי הונגריה שגורשו להשמדה. באוגוסט ובספטמבר הופצצה אושוויץ על ידי "המבצרים המעופפים" וה"משחררים "האמריקאים הכבדים, אך המטרה לא הייתה המחנה, אלא המפעל הכימי של IG Farben.
הקריאות והדרישות להפצצה גברו מאמצע 1944. אחד המוענים היה מועצת פליטי המלחמה, War Refugee Board, שהוקמה בינואר 1944 על ידי הנשיא רוזוולט. ועדה זו פנתה שוב ושוב, בעניין הפצצת אושוויץ למשרד המלחמה האמריקני. ערעורים ודרישות להשמיד את מתקני ההשמדה ב- KL אושוויץ ואת קשרי הרכבת עם המחנה באמצעות תקיפה אווירית הופנו גם ישירות לנשיא רוזוולט, או למחלקת המלחמה . למרבה הצער, הם התבררו כלא יעילים. משרד המלחמה היה נגד ההפצצה. הוא האמין כי אין להשתמש בכוחות צבאיים ומשאבים למטרות לא צבאיות.
השקפה דומה באשר לחוסר האפשרות להפצצה הוצגה גם על ידי משרד האוויר הבריטי. ב- 6 ביולי 1944, שני נציגי הסוכנות היהודית, חיים ויצמן ומושה שרטוק, בשיחה עם שר החוץ הבריטי, אנתוני עדן, העלו הצעה להפציץ את קווי הרכבת מבודפשט מחנה אושוויץ וכן את מתקני ההשמדה במחנה עצמו. הצעה זו התקבלה בחיוב על ידי השר עדן וראש הממשלה ווינסטון צ'רצ'יל. ב- 7 ביולי 1944 שלח אנתוני עדן מכתב בעניין זה לשר התעופה, ארצ'יבלד סינקלייר, וביקש ממנו להגיב על כדאיות הפעולה המוצעת. ארצ'יבלד סינקלייר, בתגובה מ15 ביולי 1944, הצהיר כי הפצצת הרכבות הבריטית ומתקני ההשמדה במחנה אושוויץ הינה בלתי אפשרית, וכתוצאה מהפצצות האסירים לא ירוויחו הרבה. במקביל, הוא הציע לפנות לאמריקנים בעניין זה.
עמדה זו של בעלות הברית מנעה פעולות צבאיות לעצירת פעולת ההשמדה. לכן, מחנה הריכוז, אושוויץ, לא הפכה למטרה להפצצה.
לאחר המלחמה, בעיית הפצצת תאי הגזים ומשרפות בירקנאו הפכה לנושא ניתוחים מקיפים. נכון להיום, ההערכה היא שהפעולה יכלה להתאפשר ע"י שימוש במפציצים קרביים קלים (למשל "יתוש" הבריטי DH-98), טווח וכושר העומס של הפצצות היו מספיקים לתקיפת מטרה כקטנה .
מקור: מוזיאון אושוויץ בירקנאו.
תמונה של המחנה ממפציץ B-17 האמריקני "מבצר מעופף" חלף מעל אושוויצ'ים ב- 20 באוגוסט 1944. בפינה השמאלית התחתונה רואים בבירור את קרמטוריום מספר אחד ושתיים.  
מקור: הארכיון הלאומי ומינהל הרשומות.
Tłumaczenie
Kwestia bombardowania Auschwitz
Nie do końca wiadomo, jak bardzo władze wywiadowcze stanów sojuszniczych miały początkowo świadomość zakresu przestępstw popełnionych w Auschwitz. Wiadomo, że doniesienia o licznych egzekucjach i wysokich wskaźnikach zgonów w obozie dotarły do siedziby ZWZ / AK (Armia Craiova, Organizacja Wojny Zbrojnej) w Warszawie, a następnie zostały przekazane przez radio do Londynu. Ważnym źródłem informacji w tamtym czasie były również doniesienia o nielicznych polskich więźniach wypuszczonych z obozu. Wygląda jednak na to, że od połowy 1942 roku, wiedząc o masowych mordach popełnionych w innych centrach eksterminacyjnych, zwłaszcza w Treblince, gdzie zamordowano setki tysięcy Żydów sprowadzonych z warszawskiego getta, przedstawiono okropną rzeczywistość. Jednakże rządy stanów sprzymierzonych nie zdecydowały się na interwencję ani nawet na wydawanie oświadczenia potępiającego okropne czyny, jednoznacznie. Podobno wieści z okupowanej Polski uważane były za przesadzające, nawet jeśli można było częściowo zatwierdzić na podstawie niemieckiego materiału radiograficznego przechwytywanego przez brytyjski wywiad.
W 1943 roku większość polskich Żydów została już zamordowana, a centra eksterminacyjne w sektorze samorządowym GG były stopniowo eliminowane. Na kilku i kilku przy realizacji planu eksterminacyjnego znaczenie miały komory gazowe obozu Auschwitz. Jednak w tym czasie uwaga brytyjskich i amerykańskich dowódców skupiona była na dużej gumowej i syntetycznej fabryce niemieckiego Koncertu IG Farben, zbudowanego pod Auschwitz. Już w nocy między 4-5 maja został zaatakowany przez alianckie samoloty, które zrzuciły kilka bomb świetlnych i strzelały do wież strażniczych. Tym samym przynajmniej od tego momentu była praktyczna możliwość bombardowania komory gazowej w Birkenau, które niezależnie od ilości szkód zostały wyrządzone, mogłyby mieć co najmniej istotne znaczenie moralno-propagandowe.
Oczywiście z wiosny 1944 roku Auschwitz znajdowało się w zasięgu amerykańskich bombowców, które wystartowały z kompleksu lotniskowego w Fugii we Włoszech. Lub wtedy (od kwietnia 4 r.) rozpoczęły się systematyczne loty samolotów patrolowych, których zadaniem było sfotografowanie pobliskich fabryk chemicznych. Ponieważ aparaty używane w tamtym czasie nadal nie były idealne, piloci próbowali zrobić serię zdjęć przedpremierowych i wyłączyć aparat kilka chwil po tym, jak zaliczyli cel. Z tego powodu na niektórych zdjęciach można było wyraźnie zobaczyć obozy Auschwitz i Birkenau w pobliżu fabryki, zidentyfikować krematory, pojedyncze chaty, pociągi na rampie, a nawet grupy ludzi, którzy na niej stali (wygnani Żydzi? ). Ale znowu nic nie zostanie zrobione, aby zniszczyć obiekty, które tak wyraźnie widać na zdjęciach. Ponadto nie podjęto żadnych wysiłków, aby uzyskać dalszą inteligencję.
Dopiero w połowie 1944 roku, gdy doniesienia o ucieczce z Auschwitz (Rudolf Verba i Alfred Watzler, dla dwóch innych Żydów i polskich dni) dotarły do rządów sprzymierzonych, po wezwaniach żydowskich organizacji, szanse na udany wybuch krematorów w Birkenau. Okazało się jednak, że dowódcy jednostek lotniczych zaczęli stawiać trudności i wskazali, że ich priorytetem było niszczenie celów wojskowych (których nie byli krematorzy) oraz innych intensywnych ataków na miasta i branże w Rzeszy, a ostatecznie wywołanie Niemiec Wola upadną, żeby się oprzeć. Wciąż ustala się, że bombardowanie jest trafne na małych tarczach, jak krematorzy w pobliżu obozowej chaty nie jest możliwe do zrobienia i może spowodować śmierć tysięcy więźniów. W rezultacie po kilku tygodniach dyskusji projekt został zatrzymany. Druga alternatywa dla przedstawionych i nie uwzględnionych propozycji - niszczenie mostów i kolei, które doprowadziły do deportu Żydów Węgierskich. W sierpniu i wrześniu Auschwitz został zbombardowany przez ′′ latające twierdze ′′ i ciężkich amerykańskich wyzwolicieli, ale celem nie był obóz, a fabryka chemiczna IG Farben.
Wezwania i postulaty bombardowania wzrosły od połowy 1944. r. Jednym z powołań była Rada Uchodźców Wojennych, Rada Uchodźców wojennych, ustanowiona w styczniu 1944 r. przez prezydenta Roosevelta. Ta komisja wielokrotnie odwoływała się o bombardowaniu Auschwitz na amerykańskie Ministerstwo Wojny. Apele i żądania zniszczenia obiektów eksterminacyjnych w KL Auschwitz oraz więzi kolejowe z obozem poprzez atak powietrzny kierowane były także bezpośrednio do prezydenta Roosevelta lub Departamentu Wojennego. Niestety, okazały się nieskuteczne. Ministerstwo Wojny było przeciwko bombardowaniu. Uważał, że siły wojskowe i zasoby nie powinny być wykorzystywane do celów nie wojskowych.
Podobny pogląd jak brak bombardowania przedstawiło również brytyjskie Ministerstwo Lotnictwa. 6 lipca 1944 roku dwaj przedstawiciele Agencji Żydowskiej, Haim Weizman i Mosze Shertuk, w rozmowie z brytyjskim ministrem spraw zagranicznych, Antonim Edenem, przedstawili propozycję zbombardowania linii kolejowych z Budapesztu z obozu Auschwitz jak i obiekty eksterminacyjne w samym obozie. Propozycja ta została pozytywnie przyjęta przez ministra Edena i premiera Winston Churchill. 7 lipca 1944 roku Anthony Eden wystosował pismo w tej sprawie do Ministra Lotnictwa Archibalda Sinclaira, prosząc go o odpowiedź na sugerowane działanie. Archibald Sinclair, w odpowiedzi z 15 lipca 1944 r. stwierdził, że bombardowanie brytyjskich pociągów i obiektów eksterminacyjnych w obozie Auschwitz jest niemożliwe, a w wyniku bomb więźniowie nie będą mieli wiele korzyści. Jednocześnie zaproponował, aby zwrócić się do Amerykanów w tej sprawie.
Ta pozycja aliantów zapobiegła działaniom wojskowym, aby powstrzymać eksterminację. Tym samym obóz koncentracyjny, Auschwitz, nie stał się celem zamachu bombowego.
Po wojnie problem bombardowania komorek gazowych i palników w Birkenau stał się przedmiotem kompleksowej operacji. Na dzień dzisiejszy kosztorys jest taki, że akcję można było umożliwić wykorzystując lekkie bombowce bojowe (np. brytyjskie ′′ komary ′′ DH-98), zasięg i sprawność bomb wystarczyły, aby zaatakować mały cel.
Źródło: Muzeum Birkenau Auschwitz.
Zdjęcie obozu z amerykańskiej bomberki B-17 ′′ Flying Fortress ′′ przeszło nad Auschwiches 20 sierpnia 1944. r. W lewym dolnym rogu wyraźnie widać ceramatorium numer jeden i dwa.
Źródło: Archiwum Narodowe i Dyrektor Rekordów.
Moja ocena możliwości bombardowania i przerwania eksterminacji
W tekście oryginalnym reprezentowany jest - sowiecki sposób myślenia i propagandy. Dlaczego tak twierdzę? Ponieważ autor uważa, że alianci z lotnisk odległych o ponad 1.200 km powinni bombardować co się da czyli tory i krematoria ale pomijane jest milczeniem to, że Sowieci od lipca 1944 roku stali przez pół roku w odległości około 150 km /słownie sto pięćdziesiąt kilometrów od Oświęcimia i nawet powolny "kukuruźnik" był w stanie dolecieć tam w czasie niecałej godziny z trzema 50 kg bombami ale nie doleciał a tu są pretensje że ci co mieli 1.200 km powinni dolecieć.
To jest pierwsze przekłamanie ale z tej wypowiedzi wynika, że nigdy autor nie był ani w KL Auschwitz ani w obozie w Birkenau bo by spostrzegł następujące ważne czynniki - po pierwsze - krematoria były bardzo solidnie zbudowane – zbrojony beton - a więc były odporne nawet na bliskie wybuchy.
Po drugie - wszystkie baraki więźniów miały bardzo cienkie ścianki zupełnie nie odporne nawet na ostrzał z ręcznej nie mówiąc o odłamkach bomb.
Po trzecie - celność bombardowań ciężkich bombowców była z dokładnością do około kilometra czyli?
Przede wszystkim zginęli by więźniowie! Natomiast sowieckie kukuryźniki - lekkie dwupłatowce mogły z dokładnością do około 100 m zrzucać bomby do ok 50 kg. Zapytam ciebie dlaczego tego nie zrobiły? Miały tylko 150 km ze swoich baz ale to dopiero początek problemów z tymi dwoma obozami,
To jednak nie koniec problemów - wyobraźmy sobie, że ktoś, czymś zniszczył te wydajne krematoria przystosowane do spalania do 10 tys zwłok dziennie i zniszczono komory gazowe to przecież w Treblince gazowano równie skutecznie w uszczelnionej stodole gazami spalinowym z silnika czołgowego T34. Zwłoki spalano tam na stosach z drewnem a więc samo zniszczenie komór w Kriegsgefangen lager w Birkenau nic by nie dało.  
Jakie akcje miały by sens?
Jakie akcje miały sens aby powstrzymać barbarzyńców?
Po pierwsze - ogłoszenie nazwisk i adresów oraz danych o rodzinach bezpośrednich oprawców.
Po drugie - zostało zastosowane i zadziałało - bombardowanie Budapesztu ze wskazaniem dlaczego - uratowało to przynajmniej na kilka miesięcy ok 150 tys Żydów węgierskich.
Po trzecie - wcześniejsza i lepiej zorganizowana ofensywa sowiecka. Wg danych sowieckich oni nic nie wiedzieli o obozach i nie były one celem ich działania. Zajęli obozy jak twierdzą przez przypadek - efekt ? Niemcy zdołali większość więźniów ewakuować czyli wysłać w marsze śmierci. Z 70 tys Polaków - o ile dobrze pamiętam - to 40 tys zmarło podczas ewakuacji. W obozie zostało około 5 tys więźniów w stanie jak sami Niemcy twierdzili nienadającym się do ewakuacji. I tu są dwie wersje wydarzeń co się stało z tymi więźniami - około 1,5 tys rozstrzelano a co się stało z pozostałymi? 10 lat temu na stronie Muzeum AB była informacja, że na skutek braku opieki ze strony Sowietów połowa z tych więźniów zmarła ale ta informacja znikła i została zastąpiona nową - połowa więźniów poszła sama do domów czyli ze względu na stan zdrowia nie nadawali się do ewakuacji ale sami poszli do domów. Która z tych wersji jest prawdziwa nie wiem...
Bombardowanie torów - nic by nie dało - naprawa to kilka, kilkanaście godzin.. a z odległości 1,2 tys km straty podczas przelotów były by zbyt duże.
Tu jest sowiecka mapa - do Krakowa Sowieci mieli około 120 km ze swoich lotnisk a stali tam od lipca 1944 do stycznia 1945 roku... w tym czasie pokonali odległości około 500 km i więcej na południu Europy… to oni mogli uratować około 200-300 tys więźniów obozów w Auschwitz i Birkenau oraz obozów w okolicy.
 
Wróć do spisu treści